Ook waren er sessies tijdens de incountry training die gingen over huishouden (hoe werkt mijn waterfilter en hoe moet ik mijn muskietennet behandelen) en vervoer (wat zijn de meest handige en veilige manieren van reizen/vervoer).

Ook kregen we informatie over wat te doen als je medische hulp nodig hebt. Een van mijn collega’s moest hier al vrij snel gebruik van maken, ivm een salmonella bacterie. Gelukkig kon ze snel terecht in een prima kliniek en kreeg ze medicijnen, waardoor het binnen een dag weer over was. Tegelijkertijd realiseerden we ons dat dit niet gewoon is voor de mensen hier. Ugandesen hebben zeker niet allemaal snel toegang tot kwalitatief goede zorg. Alleen als je het je kan veroorloven, krijg je goede medische hulp. Anders ben je toegewezen op de grote en trage (want heel bureaucratische) overheidsziekenhuizen, waar de kwaliteit is te betwijfelen en goede medicatie vaak niet beschikbaar is. Wij bevinden ons dus echt in een luxe en uitzonderingspositie, iets dat je thuis in Nederland, maar hier des te meer beseft.
We hebben in deze week ook onze Ugandese bankrekening geopend waarop ik mijn lokale salaris ontvang. Het is even wennen met een andere levensstandaard, andere bedragen voor de vaste lasten (eten, gas, water, licht) en andere lasten überhaupt (bijv. wasvrouw). Bovendien heel ander geld en andere prijzen om mee rekenen, 3200 Ush is ong. 1 euro.
Aan het einde van de tweede week hadden we een congres van VSO. We vielen met onze neus in de boter, want om die reden kwamen alle VSO volunteers die in Uganda werken samen. Leuk om iedereen een beetje te leren kennen en heel boeiend om te horen wat iedereen voor werk doet, wat men bereikt en waar men zoal tegen aan loopt. De meeste volunteers komen uit de UK, een aantal uit de Filipijnen en op het moment zijn mijn collega Trees en ik de enige Dutchies. De sectoren waarin gewerkt wordt is gezondheid, economie (ze noemen het hier livelyhood) en onderwijs. De instellingen waarbinnen gewerkt wordt is heel divers; ziekenhuizen, vluchtelingenkampen (aan de grens met Rwanda en aan de grens met Zuid-Sudan), vrouwenverbonden (met daarbinnen weer verschillende doelgroepen; bijv. youth, HIV of disabbilities), onderwijsinspectie, (lokale) overheid, en opleidingsinstituten zoals waar Trees en ik komen te werken. Het VSO-congres stond in het teken van de nieuwe visie, missie en strategie van VSO Uganda en de bedoeling was met elkaar uit te wisselen en te brainstormen over stand van zaken binnen de verschillende projecten, (nieuwe) mogelijkheden, uitdagingen en problemen die er zijn (en voorlopig blijven) en hoe daarmee om te gaan.
Lillian, de programme manager bij VSO voor educatie en waar ik de komende tijd dus veel mee te maken krijg, vond het leuk om ons te helpen met het kopen van voor ons werk geschikte kleding (lange rokken). We kwamen terecht op een enorme markt met hopen kleren, waar we konden zoeken naar iets van onze gading. Elke hoop was gesorteerd op kledingstuk, zo begonnen we bij de rokken, van kort naar lang, en eindigden we via de tuniekenbult bij de tshirtjeshoop. Het grappige was dat ik het idee had stond te snuffelen tussen spullen die ik net voor kerst zelf naar de kledingcontainer bij de supermarkt had gebracht en dat is hier dan weer 'big business'. Dit is voor de mensen hier de kledingwinkel (zelfs voor degenen met een goede baan zoals Lillian), tweedehands kleding uit het westen, die je voor 30 eurocent tot 1 euro per stuk koopt. Ze wassen en strijken het netjes en voilà, net als nieuw!
Zondagmiddag nam Lillian ons mee naar een katholieke kerk in de stad, bijna iedereen is hier trouwe kerkganger en is gelovig. Bovendien is het ook een sociale bezigheid vooral door het samen zingen, iedereen zong uit volle borst mee (klonk echt gaaf, soort gospel). Ik weet niet of het iets voor mij kan zijn als niet-gelovige om naar de kerk te gaan in Masaka, maar dat zie ik dan wel weer…

Veel groeten van Linda en tot het volgende blog!