Gestart in Kampala met een degelijke voorbereiding. Van de organisatie VSO, maar ook van UNICEF, waarvan het project is waarin ik ga werken.

In de eerste week zijn we begonnen met taalles, Luganda wel te verstaan. Hartstikke leuk en praktisch, want hiermee bereik je de mensen toch wat gemakkelijker, in ieder geval breek je het ijs. Het is niet echt noodzakelijk, want iedereen (die ik tot nu toe heb ontmoet) spreekt 10x beter (oke, beetje overdrijven) Engels dan ik en een ijsbreker is hier ook niet echt nodig. Mensen zijn super vriendelijk en dat voelt ook echt echt. Niet alleen uit beleefdheid bedoel ik. Ze nemen de tijd voor je en dat voelt heel prettig.
We leerden de beginselen van een markt/winkelsituatie en een situatie voor het vragen om, rijden in en betalen van een taxi. 's Middags kregen we wat uitleg over gebruiken en omgangsvormen hier, bere interessant en eigenlijk wel redelijk vergelijkbaar met wat wij gewend zijn. Ze nemen alleen veel meer tijd voor begroetingen, vragen hoe het met je is, en de Ugandezen (maar waarschijnlijk Afrikanen in het algemeen) zijn minder gesteld op hun privacy.
Tussen de middag eten we in het lunchtentje tegenover, waar ze allemaal verse en goed gekruide (zeker niet te) schotels klaarmaken. Ik eet tot nu toe van alles en nog wat zoals rijst, falafel, verse bonen, verse spinazie, bieten, brood, eieren. Geen vlees of vis om verschillende redenen, maar vooral omdat het me niet lekker lijkt en ik toch een beetje bang ben er ziek van te worden. Ik ben blij dat er genoeg keuze is in gezond eten.
Ons eerste weekend in Uganda zijn we door iemand van de staf van VSO en een VSO volunteer (Joyce, een laboratoriumanalist uit de Filipijnen) meegenomen naar Kampala centrum. Dat was een ervaring op zichzelf. Met een matatoo (minibusje) de stad in, waar het druk (hoewel zondag), warm en wat minder vriendelijk was. Vergelijkbaar met de grote steden in het Middenoosten, Azië, en waarschijnlijk zeker geen uitzondering op andere Afrikaanse hoofdsteden. Ik heb al bedacht dat ik daar alleen naar toe ga als het nodig is (post, geld, ambassade).
's Avonds gingen we naar een cultureel centrum waar we hebben mogen genieten van Ugandese dans, zang en drums.
De tweede week was wederom een enorm intensieve, leerzame, maar ook vermoeiende week. De internetverbinding is aan het einde van de week een probleem geweest door stroomuitval en overbelasting van het netwerk, dus ik kon alleen soms kort even mijn mail checken bij het VSO-office. De eerste helft van de tweede week hadden we nog incountry training. Er is veel aandacht besteed aan thema's die in dit land - maar ook in andere (Oost-)Afrikaanse landen - een rol spelen en waar je iets mee moet (in ieder geval wat van moet weten) als je hier woont en werkt. In de voorbereidende VSO-weekenden in Nederland is ook al veel besproken, zoals corruptie, HIV- AIDS en veiligheid. Deze incountry training richtte zich, zoals het laat raden, specifiek op de issues in Uganda. Een van de dingen die mij erg geraakt heeft en waar ik jullie later nog wat meer over wil vertellen is kindermishandeling en in het bijzonder offering. Een tragisch fenomeen, dat hier gelukkig niet (meer, mede dankzij ontwikkelingshulp!!) aan de orde van de dag is, maar nog wel regelmatig voorkomt. Ik kom hier later zeker nog op terug, als ik er wat meer over weet en jullie het wat beter kan uitleggen.

Tot de volgende blog!