Over de hele wereld verschijnen steeds meer initiatieven voor vrijwilligerswerk, goede doelen en sociaal ondernemen. Waar komen deze initiatieven ineens vandaan?

 En hoe kunnen we er voor zorgen dat dit geen tijdelijke hype is, maar dat het versterkt tot een ondenkbaar onderdeel van ons (bedrijfs-)leven?

Over de hele wereld verschijnen steeds meer initiatieven voor vrijwilligerswerk, goede doelen en sociaal ondernemen. Wat me de laatste tijd bezig houdt is waar deze initiatieven ineens vandaan komen? En hoe kunnen we er voor zorgen dat dit geen tijdelijke hype is, maar dat het versterkt tot een ondenkbaar onderdeel van ons (bedrijfs-)leven?

Binnen deze sociale verandering onderscheid ik drie stappen:
1.    De toename in maatschappelijke betrokkenheid
2.    De ontwikkeling van de verandering
3.    Het vasthouden van grote maatschappelijke betrokkenheid

Een paar weken geleden vertelde een manager MVO (Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen) van een groot bedrijf dat hij in de jaren negentig al hoorde dat sociale betrokkenheid van organisaties een grotere rol gaat spelen in de werving van personeel. Op de site van duurzamegroei.nl vond ik een leuk stukje over de geschiedenis van duurzame groei in de MKB. Als je om je heen kijkt, zie je dat de maatschappelijke betrokkenheid in een vergevorderd stadium van verandering zit. Hieronder geef ik enkele voorbeelden.

Uit recent onderzoek blijkt dat het animo van vrijwilligerswerk bij de werkgever stijgt. Zeven van de tien werkende Nederlanders vinden het belangrijk om iets terug te doen voor de samenleving (zie rendement.nl). We zien ook een stijgende lijn in het totaal aantal giften aan Nederlandse goede doelen per jaar. De opbrengsten uit eigen fondsenwerving zijn de afgelopen 10 jaar met gemiddeld 3,8 procent per jaar gestegen. Vorig jaar was er zelfs een bovengemiddelde stijging van 4,7 procent (zie nu.nl). Uit een trendrapport van 12 januari 2012 van MVO Nederland blijkt dat Maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO) nog steeds stevig doorgroeit (zie MVO Nederland) en WWAV en Trendseminars voorspellen tot 2015 grote ontwikkelingen voor goede doelen (zie WWAV).

Dit alles gebeurt, ondanks het feit dat de gemiddelde Nederlander door de crisis steeds minder te besteden heeft! Wat ligt hier dan aan ten grondslag? De crisis, toenemende natuurrampen, het groter wordende verschil tussen arm en rijk, angst voor een afbrokkelende planeet, betere informatievoorziening door internet, social media? Wat is de doorslaggevende factor? Wat zorgt ervoor dat mensen meer aan elkaar denken, elkaar opvangen en helpen? Wat maakt ons socialer?

Op deze vragen kun je vele antwoorden vinden. Derek Sivers vertelt in een leuk filmpje (How to start a movement) hoe een verandering tot stand komt door volgers. Malcolm Gladwell schreef een interessant boek: ‘Tipping point’ waarin hij aan de hand van vele onderzoeken verklaart hoe het komt dat sommige veranderingen als een soort epidemie, onverwachts tot stand komen. Imar de Vries gaat in zijn boek: ‘Tantalisingly Close’ op zoek naar redenen waarom we als mens graag afstanden willen overbruggen en brengt dit o.a. in verband met mobiele communicatietechnologie. Misschien is het wel de mobiele technologie die ons dichter (of uiteindelijk té dicht?) bij elkaar brengt?

Het lijkt me interessant om de aangedragen variabelen in te vullen om te achterhalen wat de oorzaak is van die toename in maatschappelijke betrokkenheid. Toch liggen hier enkele vragen aan vooraf. Is het beter om niet te kijken naar de oorzaak, maar ons slechts te verheugen over deze verandering? Moeten we ons alleen richten op de toekomst om deze verandering te borgen voor de toekomst? Een toekomst waarin maatschappelijke betrokkenheid structureel onderdeel is, van iedereen en binnen ieder bedrijf?

Binnenkort meer over mijn zoektocht!